Nu was het geen low-budget reisje maar een no-budget reisje dus hebben de diesel uit de schuur getrokken en een gematigde kruissnelheid aangehouden en het zo waar gered om op 1 tankvulling op en neer naar Parijs te reizen (en dat met de aerodynamica van een rechtopstaande baksteen...).... 929 km waren er slechts nodig om op en neer te rijden en nog een beetje door de stad te rossen (waarover later meer).

Nu hebben we nog iets meer gedaan dan alleen Retromobile bezoeken maar aan die shocking experience zal ik tzt een apart topic wijden.

Het hotel bevond zich letterlijk om de hoek van de Expo zodat we nauwelijks meer dan 50 meter hoefden te lopen om op het terrein te belanden. Dat je vervolgens nog weet ik hoe ver moet lopen om bij de ingang te belanden van de juiste hal is een detail dat men dan makkelijk over het hoofd ziet...

Wel werden we in de lobby van het hotel op aangename wijze door deze Delahaye 135 (die net aan een of andere rally in Syrie had meegedaan...) welkom geheten... we zouden er niet over klagen...


Tickets waren in het vooruit geregeld dus na even langs enkele van de door Bonhams "beneden" uitgestalde voitures gelopen te zijn dan eindelijk de grote hal betreden.

De verwachtingen waren aan mijn kant nogal hoog gespannen vooral omdat ik uit Bugattikringen nog wel eens hoor wat voor unieke (papieren) juweeltjes er op deze beurs van dat merk opduiken en ik was nieuwsgierig of dat voor mijn verzamelgebieden net zo zou zijn... en na het op de heenweg tot in den treure "spotten" van Alfa's van niet-zo-heel-divers pluimage... hoopte ik binnen ook nog wel op een paar leuke producten uit de omgeving van Milaan te stuiten.

Aan de ene kant werd de verwachtig ruim overtroffen... aan de andere was het een teleurstelling... Tegen beter weten in verwachte ik een beurs die Techno-Classica zou doen verbleken maar dat was helaas niet het geval... ook vele van de mij bekende handelaren in oud papier waren hier niet te vinden... Wat zeker opviel was het ENORME aanbod aan nieuwe modelletjes maar dat kan me altijd wat minder boeien dan het oude spul dus zo'n 20% van de stalletjes viel eigenlijk meteen al af...

De onderdelen en oud papierstalletjes heb ik eigenlijk nauwelijks gefotografeerd, alleen als er iets HEEL bijzonders stond... en dat stond er gelukkig wel...

Ik heb heel veel gefotografeerd maar vaak maar even snel uit de losse pols en vaak ook met drommen volk er omheen dus niet altijd even scherp... ik heb het mezelf al vergeven....

Misschien is het het beste als ik aan de hand van die foto's gewoon een beetje een indruk probeer te geven? Zal het niet beperken tot Alfa omdat er best veel lekkers stond... Hier komen ze...


Een hele fraaie Bizza met patina


Een leuke Sprint die de hoog gespannen verwachtingen van Bonhams (40 - 60.000 Euro) terecht niet kon waarmaken...


Deze schitterende zwarte Giulietta SS wist duidelijk meer mensen dan alleen ons te bekoren want ze werd voor 41.400 Euro (incl. opgeld) afgehamerd.


Een persoonlijke favoriet van mij, deze schitterende Ferrari 250 GT Pininfarina (S/N 1409GT) was eigenlijk een koopje want ze verwisselde voor slechts 127.650 Euro (incl. opgeld) van eigenaar en zag er smetteloos uit.



De GTA Stradale uit Nederlands voorbezit bereikte ook NIET de 80 - 120.000 Euro die nodig waren om de eigenaar er afstand van te laten doen...


Een kwestie van smaak... en blijkbaar waren er te weinig mensen met de juiste smaak die 200 - 300.000 Euro overhadden voor deze 1900C Super Sprint met een body van Ghia Aigle...


Royaal voorzien van patina was de Bugatti Type 57 Ventoux (S/N 57319) die een absoluut koopje was (vooral door het gebrek aan verkrachtende Pebble Beach restauraties...) voor 166.750 Euro (incl. opgeld).


Ietsje meer (3.417.500 Euro Incl. opgeld) bracht de "barnfind" (er is NIKS barnfind-achtigs aan... de auto was al decennia lang bekend...) Bugatti Type 57S Atalante Coupe (SN 57502) op...


Nog een persoonlijke favoriet was deze Talbot-Lago T14S die slechts 71.300 Euro opbracht.


De Belgische Alfa 6C 1750 Spyder Recreation kon niet bekoren want niemand was bereid om de benodigde 175 - 225.000 Euro er voor op tafel te leggen.


"Black Bess", een ZEER bekende Bugatti Type 18 (S/N 474) uit 1913 met rijke historie bracht maar liefst 2.427.500 Euro op. (Bij gebrek aan een goede eigen foto even die van Bonhams gegapt...)


Een absolute ster in mijn ogen was deze Bugatii Type 13 (S/N 442) uit 1913 die oorspronkelijk nieuw is uitgeleverd in... St.Petersburg! Er was echter niemand die 150 - 200.000 Euro over had voor de op 4 na oudste overlevende Bugatti ter wereld...

Dat waren zo'n beetje voor ons de hoogtepunten van de veiling die op zaterdagavond plaats vond.

Voorafgaand aan de veiling lekker over de beurs gesjokt waar we dit moois nog tegen kwamen:


De ENORME stand van de Peugeor 604 club die bestond uit 1 604 en 1 grote foto van... een 604....


De stand van de Alfa Classic Club de France met een recreation van de Colani SS (achtergrond) en (fraaie!) recreation van het allereerste prototype van de TZ in Spider vorm.


Een wel grappige maar niet bijzonder mooie SS


Een bruut uitziende recreation van de Citroen SM Group 5 racer.


Een werkelijk hele fraaie 6C...


Hoeveel Bizza's wilde u?



De Cooper Castellotti met wel heel speciaal TS blokje....


Een best wel... uh.... "aparte" Renault...


Speciaal voor Ome Taas... een electrische Renault Dauphine...

De andere Franse Alfa club had maar liefst 2 museumstukken weten te los te peuteren bij het Centro Storico...


Deze HELE fraaie Bertone Giulia SS die gewoon een decennium jonger lijkt dan de "normale" SS


en deze "lekkere 12C"...


Zei u Bizza?


Een Maserati 3500 Spyder die ze voor ons wel mochten inpakken met een strik er om...


Inpakken en strik er om mocht bij deze Iso Grifo achterwege blijven.... die namen we zo wel mee....


De elders al getoonde 33....


Tsja... het is GEEN plastic natuurlijk... maar TOCH vind ik het mooi....


Zelfs in deze schaal nog "onbetaalbaar"...


...wat overigens niet voor ALLE modellen gold... (toch heb ik hem laten staan... stom misschien...)


Hoe mooi kan een 6C 1750 blokje zijn? Nou... ZO mooi dus!


Niet HEEL bijzonder maar toch een aangename afwisseling van alle rijen Citroen Traction Avant en Renault 4CV onderdelen... een Italiaans boottorretje.... van BPM in Milano...


Nonchalant leunde deze (Type 35 volgens de een tikje onzekere ingehuurde kracht van de verkoper... ik geloof er geen fluit van... de 35 heeft een veel smallere en compactere radiateur) Bugatti radiateur tegen een Hispano-Suiza blokje... voor 3.800 Euro mocht u de (overigens letterlijk LOODzware) radiateur mee naar huis nemen...

De prijs van het Hispano blok is mij onbekend gebleven...


Bijna even nonchalant dienden deze gegoten aluminium Bugatti wielen als voetstuk voor een VEEL belangrijkere motorkap (merk onbekend...). Als ik me niet vergis stond deze verkoper ook op Beaulieu en vroeg hij daar 5.000 euro voor dit setje.


Dezelfde verkoper had dit Bugatti Type 55 blokje in de aanbieding voor slechts 80.000 Euro....


Nu had hij al iets aan geloofwaardigheid ingeboet door de prijs voor het Bugatti blok.... maar toen ie voor deze incomplete "assorti" verzameling carroseriedelen van "onbekende makelij" voor een "onbekende 8C Alfa" maar liefst 10.000 Euro vroeg... zette het zijn andere prijzen opeens in een heel ander perspectief... raar he?


Frankrijk is natuurlijk het land dat zo'n beetje WWD heeft uitgevonden... dus ook de liefhebbers van WWD Alfa's kwamen aan hun trekken...


De smeermiddelen-expert van Motul... ze moest in haar eentje alle belangstellenden te woord staan die de Motul-visie op drooglopertjes bij oldtimers wilden horen...


De toko van "Pistoletten Paultje"... de plaatselijke bakker die iedereen tegen forse prijzen van broodjes met gevarieerd beleg voorzag....

Om half 6 begon de Bonhams veiling die overigens bar slecht georganiseerd was, ws door het overvloedige aanbod van kijkers / kopers tijdens de veiling zelf...
Na achtereenvolgens door Bonhams lieden weggestuurd te zijn van de plek waar we zaten (op de grond!) en na verzocht te zijn te gaan staan binnen het "rode gebied" en ook daar weer verzocht te zijn te moven (ik weet het... we zien er uit als het schuim der aarde...) heb ik redelijk demonstratief mijn biednummer voor de ogen van het Bonhamsgastje, waar ik een uur eerder nog mee gesproken had om een aantal dure stukken in te brengen voor komende veilingen, doorgescheurd en hebben we het veiling gebeuren gelaten voor wat het was... Op de vraag "What can I do?" heb ik hem maar medegedeeld dat als ie genoeg betaalt... ik best wil nadenken over een oplossing voor ZIJN probleem...

Gelukkig vond de veiling plaats aan het einde van de beurs maar het gaf toch een bittere nasmaak en de firma Bonhams lijkt duidelijk niet opgewassen tegen de problemen die een veiling organiseren op een dergelijk groot evenement nou eenmaal met zich meebrengt... en stukken inbrengen doe ik voorlopig ook maar niet (alsof ze er wakker van gaan liggen...).

Zaterdagavond wederom op culinaire wijze onze verblijf in de lichtstad gevierd... waar zijn GRMBL al die goede restaurants als je er eentje zoekt? Dit keer was het zo onbetamelijk slecht (koolvis die voor tongfilet moest doorgaan..) dat we een exacte fooi van 0,02 Euro hebben achtergelaten... het ruimt lekker op in de portemonnaie en het moet toch wel overkomen als grotere belediging dan GEEN fooi was onze mening....
Bij thuiskomst zijn we maar eens ECHT goed uit eten gegaan... hoe raar kan het lopen?

Zondag redelijk uitgeslapen en eindelijk het al jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaren geplande bezoek aan de beroemde Parijse begraafplaats Pere Lachaise gebracht... Alleerst omdat ik nu eindelijk wel eens het graf van Jim Morrison wilde zien maar ook om de rest van de dode beroemdheden eens te bewonderen...

Morbide? Neuh... de dood is deel van het leven en boven alles zie ik zo'n plek als een gedenkplaats voor mensen die iets betekend hebben...

Het geheel beslaat niet minder dan 43,8 hectare (!), ligt hoegenaamd midden in de stad en heeft een mystieke sfeer...


Dingen die opvallen zijn uiteraard de uitersten... van de prachtig onderhouden Thaise graven die er uit zien alsof ze gisteren aangelegd zijn maar in werkelijkheid al 25 jaar oud zijn... tot de pompeuze en dichtgemetselde en al eeuwenoude praalgraven van uitgestorven families die ooit een "oneindige concessie" gekocht hebben... de graven die verheven zijn tot cultsymbolen zoals die van Jim Morrison dat vol ligt met peuken (gulle giften van bewonderaars...) en waar de stukken door souvenirjagers van afgehakt zijn of die van Oscar Wilde dat verheven lijkt te zijn tot homonument en nogal smakeloos vol zit met de lipstick-zoenafdrukken van heren van een zekere geaardheid en dan maakt simpelheid toch eigenlijk wel de meeste indruk zoals het graf van Simone Signoret en Yves Montand, de twee eeuwige geliefden die hier samen rusten ondanks dat hij na haar dood nog een keer trouwde en in dat huwelijk zijn enige kind verwekte, waar ik dit verhaaltje mee wil afsluiten...